Este diálogo entre dos personas, una de las cuales es desempleada, tuvo lugar en la cafetería del centro social ocupado Vox, en Atenas. 

Alexis (desempleado): Permitidme intervenir en vuestro debate amigos. Niki te he oído decir que tenemos que ocupar los medios de producción. ¿O sea, que quieres decir que no hay que haber patrones y dueños en las empresas?

Niki: Sí, eso he dicho. ¿Te ha apetecido alguna vez tener un patrón que te mire como se le miran los dientes a un caballo, antes de que contratarte, comparando tu currículum con otros (y que tú te sientas forzado a mentir para que te contrate, y a decir que supuestamente estás interesado en su negocio de mierda y ocultar que simplemente intentas sobrevivir), poniéndote cámaras de vigilancia por encima de tu oficina para chequear cuántas gotas de sudor echas a su papeleo y despidiéndote apenas se redujeron un poco sus beneficios?

Alexis: No, por supuesto que nunca me han caído bien los patrones. Pero tampoco los jefes sindicales me caen bien, ya que en realidad son unos patrones vanidosos vestidos con uniforme de obrero, algo como enemigos ocultos, listos para venderte después de acariciarte las orejas con sus palabras vacías, supuestamente llenas de rabia.

Niki: ¿Y quién les permite a todos estos sindicalistas profesionales que nos representen, amigo mío? Nosotros mismos, por habernos estancado y acomodado en el sector público, creyendo en lo que escuchábamos según íbamos creciendo, es decir, que íbamos a cobrar un sueldo fijo cada mes, ¡y que encima estábamos agradecidos a los patrones por habernos dado un puesto de trabajo de accesorio consumible en los engranajes del motor de producción de su lucro! ¿Por qué nunca nos hemos molestado por cobrar tan sólo una pequeña parte de lo que ofrecíamos con nuestro trabajo? ¿Por qué nunca se nos ha ocurrido que somos unos esclavos – y sobre todo sin darnos cuenta- como ocurría en tiempos pasados?

Alexis: Bueno, es lógico que el empresario gane más que todos sus empleados juntos. Él es el que toma riesgos, ya que él es el que pone el capital.

Victoria: El Capital no se le llegó cayendo como maná del cielo. O lo ha heredado, hecho que reproduce la desigualdad, o se lo ha procurado del Estado con algún mecanismo legislado justo para proteger la propiedad “de los que tienen dinero”, por lo que lo hemos pagado todos, o lo ganó apostando, porque – estarás de acuerdo – en este mundo el dinero lo tienen son los que han nacido ricos: los estafadores, los canallas y los comodones antisociales de todo tipo. ¿Por qué nunca te ha tocado a ti tener capital amigo mío? En cuanto al riesgo, mejor preguntar a las viudas de los marineros, de los mineros o de los albañiles, qué significa riesgo. Ellos arriesgan dinero, que acabamos de decir cómo lo han encontrado.  Tú eres el gilipollas que arriesga su vida y su salud mental a diario por un pedazo de pan sucio. Pero lo peor es que nos han enseñado a dar las gracias haciendo a la vez una pequeña reverencia a nuestros “benefactores”… ¡Qué vergüenza!

Alexis: Si, tienes razón, aunque tu forma de hablar exagerada me hace sentirme perplejo. Es que todo esto decían también los comunistas en la Unión Soviética y ya viste que pasó. Los burócratas del partido llegaron a ser al final los directores y el Estado pasó a ser el gran patrón que siguió explotando a los trabajadores, encima pagándoles justo lo suficiente para que sobrevivieran por los pelos y bajo un régimen de falta de libertad total.

Niki: Por ello las instituciones y la organización que queremos aplicar tendrán que eliminar cualquier posibilidad de concentración de poderes. Tenemos que velar por que no el Poder no lo tenga ni una minoría ni una mayoría, sino que se consiga, dentro de lo posible, una armonización entre las diferentes tendencias. Por supuesto, la aceptación del Estado como dirigente o como árbitro es una confesión colectiva de nuestra deficiencia de asumir la responsabilidad de nuestras decisiones y acciones.

Alexis: Un momento, ¿quieres decir que si mañana nos reunimos veinte personas y montamos un negocio sin jerarquías, tal como lo has descrito, no vamos a pagar impuestos al Estado? ¿No vamos a aceptar subvenciones estatales? ¿No vamos a operar en función de toda esta infinidad de leyes y regulaciones que rigen el conjunto de la actividad financiera?

Niki: Espero que estemos de acuerdo de que primero no nos fiamos de ningún representante o experto que vaya a gestionar nuestra vida o el producto de nuestro trabajo. ¿Qué es exactamente lo que hacemos pagando impuestos al Estado? Compartimos forzosamente una parte de los productos de nuestro trabajo con una institución autoritaria que puede ser que dirija una parte de ellos a escuelas y hospitales, sin embargo regala la mayor parte de ellos a banqueros, industriales vendedores de armas, grandes constructores y dueños de mass media. Pagando impuestos en realidad aceptas que le confías al Estado la gestión de nuestros recursos con la esperanza de que va a desempeñar el papel del redistribuidor, un papel que en sus días buenos lo jugaba de una manera demasiado mesurada y que en la actualidad lo ha renegado casi por completo. Pues, no me fío del Estado y creo que se pueden ofrecer cosas a la sociedad de una manera mucho más edificativa, rindiendo cuentas a ella, con transparencia, sobre el cómo exactamente se ha gastado lo que no ha llegado a repartirse entre los trabajadores y sus familias. Puedes estar seguro de que no vamos a despilfarrar ni un euro en balas, gases lacrimógenos, hábitos religiosos bordados en oro, limusinas y un montón de cosas totalmente innecesarias. Por el contrario, ofreceríamos todos los recursos necesarios para escuelas que cultivaran el pensamiento crítico y la imaginación creativa, para asistencia médica para todos, para centros culturales y parques. Y respecto de las subvenciones estatales, se da por hecho que no aceptaríamos ninguna ayuda por parte del Estado. Y eso no porque queramos eliminarlo en favor del “mercado libre”, como sostienen algunos que no tienen idea o algunos “liberales”, ni porque nuestra ética no acepte un apoyo semejante, sino precisamente porque si te alias con el Estado, has renegado de la esencia del proyecto. Hazme caso: si nuestros conciudadanos quisieran apoyar el proyecto por cualquier medio, lo harían sin necesitar a ningún mediador. De esto se tratan la autogestión y la auto-organización, dicho de una manera simplificada.

Alexis: ¿Y los salarios? ¿Cuánto se diferenciarían los sueldos de una señora de limpieza y de un ingeniero químico, por ejemplo?

Niki: Un requisito fundamental para el funcionamiento de una sociedad auto-dirigida es la igualdad total de los sueldos, así que lo de “yo gano más que tú” gradualmente parezca tan ridícula como el concepto “yo soy mejor que tú porque mi tatarabuela se había acostado con el rey que hizo barón a mi tatarabuelo”. Esto no será algo que se produzca en el futuro lejano, sino un primer medio para la eliminación inmediata de la mentalidad “económica” o “economista”, la que nos hace querer más que los demás. Es menester destruir el sistema totalmente podrido de “valores”, relaciones e incentivos que están asociados con el sistema capitalista, y es muy probable que la igualdad total de los ingresos contribuya a esto al máximo.

Alexis: ¿Y si alguien es perezoso y continuará cobrar sin ofrecer?

Niki: La palabra “perezoso” es una palabra bastante malinterpretada. Y se utiliza principalmente para hacerle sentirse culpable a alguien. A un chico que no puede corresponder a las exigencias de la escuela o los conocimientos conseguidos en la escuela están fuera de sus intereses y se porta con indiferencia, se le pone la etiqueta “perezoso” sin examinar los varios factores que puedan causar esta actitud. De la misma manera, el título “perezoso” se les atribuye a trabajadores que probablemente crean que su trabajo es indiferente y no productivo. Dicho “perezoso” puede demostrarse mucho más creativo y tener una actitud cooperativa si se le da la oportunidad de trabajar en otro puesto o de trabajar con el fin de ofrecer y no por cobrar unas migajas, y si se le da la oportunidad de formar en común con los demás el plan del trabajo y no obedecer a unas órdenes innegociables emitidas desde arriba. Y en el caso de que sea una persona que simplemente le gusta ser un parásito (hay tales personas), simplemente no continuará estando aceptado por la unión obrera en la que participe.

Alexis: Así, pues, ya que propones una organización del trabajo completamente diferente, supongo que consideras vanas (inútiles) todas las reivindicaciones en el contexto capitalista, ¿verdad?

Niki: No exactamente vanas. Simplemente, en mayor o menor medida carecen de importancia, a menos que estén conscientemente integradas en una perspectiva de destrucción total del modelo económico capitalista. El capitalismo, en otras palabras la barbarie, no tiene remedio. O eres un esclavo o no lo eres. O sientes dolor o no lo sientes. Si lo único que buscas es simplemente no gritar de dolor, vas a vivir constantemente con el miedo al dolor y también vas a estar de una manera extraña “listo” en todo momento para doler un poco más, basta que con se apiaden de ti (sientan lástima por ti) al final. Sin embargo, esto no es una vida digna. Es una humillación y miseria total. ¿No es así?

Esto no quiere decir que en la vida vayas avanzando basándote en el “si no hacemos la revolución mañana por la mañana a las 9.00h exactamente, hemos fracasado” Estás constantemente luchando por muchas victorias pequeñas y más grandes. De todas formas, una trae la otra. Toda tu acción, sin embargo, ha de ser la abolición total del modo de producción capitalista y la organización general de la vida en torno a este, en todos sus aspectos (facetas). Por lo tanto: acciones continuas, paralelas y multifacéticas si, regateo no. De lo contrario el “cómo apañárselas” se convertirá en “si o qué vamos a rescatar” antes de darnos cuenta.

Alexis: No estoy en desacuerdo. En absoluto. No sé. La pobreza trae pobreza. La miseria (pobreza) trae miseria espiritual y moral. Tengo que pensar, tengo que organizar mis pensamientos. Lo que siento ahora no es una tristeza por no tener trabajo, y esto no por evidentes razones, sino por una razón diferente: si tuviera un patrón, creo que acabaría matándolo a bofetadas…

————————————————————————————————————————————————-

Aλέξης (άνεργος): Επιτρέψτε μου να παρέμβω στη συζήτηση σας φίλοι μου. Σ’ άκουσα πριν Νίκη να λες πως πρέπει να καταλάβουμε τα μέσα παραγωγής. Δηλαδή εννοείς πως δεν πρέπει να ‘χουμε αφεντικά και ιδιοκτήτες στις επιχειρήσεις;

Νίκη: Nαι, αυτό είπα. Σου άρεσε ποτέ να έχεις κάποιο αφεντικό που σ’ εξετάζει σαν άλογο στα δόντια πριν σε προσλάβει συγκρίνοντας το βιογραφικό σου με άλλα και σ’ εξαναγκάζει να του πεις ψέματα για να σε προσλάβει, πως τάχα σε ενδιαφέρει η κωλοεπιχείρησή του και όχι ότι απλώς προσπαθείς να ζήσεις, που σου βάζει κάμερες πάνω απ’ το γραφείο ώστε να τσεκάρει πόσες σταγόνες ιδρώτα χύνεις στη χαρτούρα και που σ’ απολύει μόλις μειωθούν λιγάκι τα κέρδη του;

Aλέξης: Φυσικά και δεν γούσταρα ποτέ τα αφεντικά. Όμως ούτε τους συνδικαλιστές και τους εργατοπατέρες συμπαθώ, που είναι στην πραγματικότητα ματαιόδοξα αφεντικά με στολή εργάτη – κάτι σαν κρυφοί εχθροί, έτοιμοι να σε ξεπουλήσουν αφού πρώτα σε χαϊδέψουν στ’ αυτιά με τα κούφια, γεμάτα οργή υποτίθεται, λόγια τους.

Νίκη: Και ποιός επιτρέπει σ’ όλους αυτούς τους επαγγελματίες συνδικαλιστές να μας εκπροσωπούν φίλε μου; Εμείς οι ίδιοι, που είτε βουλιάξαμε σαν βολεμένοι στο δημόσιο, πιστεύοντας αυτά που ακούσαμε μεγαλώνοντας, δηλαδή πως «μήνας μπαίνει-μήνας βγαίνει» θα ‘χουμε το μισθό στην τράπεζα• που αισθανθήκαμε από πάνω και ευγνώμονες προς τ’ αφεντικά που μάς έδωσαν μια θέση αναλώσιμου εξαρτήματος στα γρανάζια της μηχανής παραγωγής του κέρδους τους! Γιατί δεν μας πείραξε ποτέ που πληρωνόμασταν ένα μικρό μόνο μέρος αυτού που προσφέραμε με την εργασία μας; γιατί δεν μας πέρασε ποτέ από το μυαλό ότι είμαστε σκλάβοι και μάλιστα χωρίς καν να το ξέρουμε, όπως σε παλαιότερες εποχές;

Αλέξης: Μα, είναι λογικό ο επιχειρηματίας να κερδίζει περισσότερα απ’ όσα όλοι οι υπάλληλοι του συνολικά. Αφού αυτός βάζει το κεφάλαιο, αυτός έχει και το ρίσκο.

Νίκη: Το κεφάλαιο δεν του ‘ρθε σαν μάννα εξ ουρανού. Είτε το κληρονόμησε, γεγονός που αναπαράγει την ανισότητα, είτε το εξασφάλισε από το Κράτος με κάποιο μηχανισμό που νομοθετήθηκε ακριβώς για να προστατεύσει την ιδιοκτησία «αυτών που έχουν», οπότε το πληρώσαμε όλοι μαζί εμείς, είτε το κέρδισε στο τζόγο και αεριτζίδικα γιατί – και θα συμφωνείς νομίζω – σ’ αυτό τον κόσμο λεφτά έχουν όσοι γεννήθηκαν πλούσιοι, οι απατεώνες, οι αεριτζήδες και οι κάθε είδους αντικοινωνικοί βολεψάκηδες. Εσύ γιατί ποτέ δεν έτυχε να ‘χεις αυτό το κεφάλαιο φίλε μου; Όσο για το ρίσκο, ας ρωτήσουμε τις χήρες των ναυτεργατών, ή των ανθρακωρύχων, ή των οικοδόμων τι πάει να πει ρίσκο. Αυτοί ρισκάρουν λεφτά, που μόλις είπαμε πώς τα βρίσκουν• εσύ είσαι ο μαλάκας που ρισκάρει την ζωή του και την ψυχική του υγεία καθημερινά. Και μάλιστα για ένα κομμάτι βρώμικο ψωμί. Αλλά το χειρότερο είναι ότι μάς έμαθαν να λέμε και ευχαριστώ κάνοντας μια μικρή υπόκλιση στους «ευεργέτες» μας…. Τί ντροπή!

Αλέξης: Ναι ρε Νίκη, δίκιο έχεις, αν και το υπερβολικό σου ύφος με κάνει να αισθάνομαι αμήχανα. Αλλά, όλα αυτά τα έλεγαν και οι κομμουνιστές στη Σοβιετική Ένωση και είδες τι έγινε. Οι γραφειοκράτες του κόμματος έγιναν τελικά οι διευθυντές και το Κράτος το μεγάλο αφεντικό που εκμεταλλευόταν και πάλι τους εργαζόμενους, και μάλιστα πληρώνοντας τόσα ώστε απλώς να επιβιώνουν δύσκολα και υπό καθεστώς πλήρους ανελευθερίας.

Νίκη: Γι΄αυτό κι οι θεσμοί κι η οργάνωση που θέλουμε να εφαρμόσουμε θα πρέπει ν’ αποκλείουν κάθε πιθανότητα συγκέντρωσης εξουσιών. Να φροντίσουμε ώστε την εξουσία να μην έχει ούτε μία μειοψηφία, ούτε όμως η πλειοψηφία, αλλά να επιτυγχάνεται, όσο τουλάχιστον είναι δυνατό, η εναρμόνιση μεταξύ των διαφορετικών κατευθύνσεων. Φυσικά, το να αποδεχόμαστε το Κράτος είτε ως καθοδηγητή, είτε ως διαιτητή, είναι μια συλλογική ομολογία αδυναμίας να αναλάβουμε την ευθύνη των αποφάσεων και πράξεων μας.

Αλέξης: Κάτσε ρε συ, δηλαδή αν αύριο μαζευόμασταν είκοσι άτομα και ανοίγαμε μια μη ιεραρχική, ακριβώς έτσι όπως την περιγράφεις, επιχείρηση, δεν θα πληρώναμε φόρους στο Κράτος; Δεν θα δεχόμασταν κρατικές επιδοτήσεις; Δεν θα λειτουργούσαμε βάσει όλου αυτού του κυκεώνα νόμων και ρυθμίσεων που διέπουν όλη την οικονομική δραστηριότητα;

Νίκη: Ελπίζω να συμφωνούμε, αρχικά, πως δεν εμπιστευόμαστε κανέναν αντιπρόσωπο, εκπρόσωπο ή ειδικό που θα διαχειριστεί τις ζωές μας ή το προϊόν του μόχθου μας. Αποδίδοντας φόρο στο Κράτος τι ακριβώς κάνουμε; Μοιραζόμαστε υποχρεωτικά ένα μέρος των καρπών της εργασίας μας με έναν εξουσιαστικό θεσμό που μπορεί να προμηθεύει με ένα μέρος αυτών σχολεία και νοσοκομεία, χαρίζει όμως το μεγαλύτερο μέρος τους σε τραπεζίτες, βιομηχανίες όπλων, μεγαλοκατασκευαστές και Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Πληρώνοντας φόρο στην ουσία αποδέχεσαι πως εμπιστεύεσαι στο Κράτος την διαχείριση των πόρων με την ελπίδα ότι θα διαδραματίσει έναν αναδιανεμητικό ρόλο… έναν ρόλο που στις «καλές του εποχές» τον έπαιζε πολύ τσιγγούνικα και που σήμερα τον έχει απαρνηθεί σχεδόν ολοκληρωτικά. Ε, λοιπόν, δεν εμπιστεύομαι το Κράτος και πιστεύω πως μπορούμε να προσφέρουμε πολύ πιο αποδοτικά στο κοινωνικό σύνολο, δίνοντας του, με διαφανείς τρόπους μάλιστα, λογαριασμό στο πώς ακριβώς ξοδεύουμε όσα δεν μοιράζονται μεταξύ των εργαζομένων και των οικογενειών τους. Να είσαι βέβαιος πως δεν θα σπαταλούσαμε δεκάρα τσακιστή για σφαίρες, δακρυγόνα, ολόχρυσα ράσα, λιμουζίνες και ένα σωρό άλλα εντελώς άχρηστα πράγματα. Αντιθέτως, θα δίναμε όσο γίνεται περισσότερα για σχολεία που καλλιεργούν την κριτική σκέψη και τη δημιουργική φαντασία, για φροντίδα υγείας προς όλους, για πολιτιστικά κέντρα και πάρκα. Όσο για τις κρατικές επιδοτήσεις, εννοείται πως δεν θ’ αποδεχόμασταν καμία βοήθεια απ’ το Κράτος. Κι αυτό όχι επειδή θέλουμε να το καταργήσουμε για χάρη της «ελεύθερης αγοράς», όπως λένε κάτι άσχετοι ή κάποιοι «φιλελεύθεροι», ούτε επειδή η ηθική μας δεν σηκώνει βοήθεια, αλλά ακριβώς γιατί, αν συμμαχήσεις με το Κράτος έχεις απαρνηθεί την ουσία του εγχειρήματος. Πίστεψέ με: αν οι συμπολίτες μας ήθελαν να στηρίξουν με οποιονδήποτε τρόπο το εγχείρημα, θα το έκαναν χωρίς κανένα μεσάζοντα. Αυτό είναι – εντάξει, κάπως απλοϊκά ειπωμένο τώρα – η αυτοδιαχείριση και η αυτοοργάνωση.

Αλέξης: Κι οι μισθοί; Πόσο θα διαφοροποιούνταν παραδείγματος χάριν οι αποδοχές της καθαρίστριας και του χημικού μηχανικού;

Nίκη: Βασική προϋπόθεση για να λειτουργήσει μια αυτοδιευθυνόμενη κοινωνία, είναι η απόλυτη ισότητα των εισοδημάτων, ώστε σταδιακά η ιδέα «Εγώ κερδίζω περισσότερα από σένα», να φαίνεται τόσο γελοία όσο και η ιδέα: «Εγώ είμαι καλύτερος από σένα γιατί η προγιαγιά μου κοιμήθηκε με το βασιλιά που έκανε τον προπάππου μου βαρώνο». Αυτό το μέτρο δεν θα είναι μακρινό αποτέλεσμα , αλλά αρχικό μέσον για να καταργηθεί, να κοπεί άμεσα η «οικονομική» ή «οικονομίστικη» νοοτροπία, αυτή που μας κάνει να θέλουμε περισσότερα απ’ τους άλλους, ή να θέλουμε να πάρουμε την τάδε θέση για να πάρουμε περισσότερο απ’ τους άλλους. Είναι ανάγκη να καταστρέψουμε το σε πλήρη αποσύνθεση σύστημα «αξιών», σχέσεων και κινήτρων που συνδέονται με το καπιταλιστικό σύστημα και η απόλυτη ισότητα των εισοδημάτων είναι πολύ πιθανό πως θα συνεισφέρει τα μέγιστα σε αυτό.

Aλέξης: Κι αν κάποιος ήταν τεμπέλης, θα συνέχιζε ν’ αμοίβεται χωρίς να προσφέρει;

Nίκη: Η λέξη «τεμπέλης» είναι αρκετά παρεξηγημένη και χρησιμοποιείται κυρίως ώστε να προκαλέσει ενοχές. Σε ένα παιδί που είτε δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του σχολείου, είτε η γνωστική ύλη του σχολείου είναι εκτός των ενδιαφερόντων του και απαντά με αδιαφορία, φορτώνεται αμέσως η ταμπέλα του «τεμπέλη», δίχως να εξεταστούν οι διάφοροι παράγοντες που μπορεί να προκαλούν αυτή τη στάση. Με τον ίδιο τρόπο ο τίτλος του «τεμπέλη» αποδίδεται σε εργαζόμενους που ίσως τυχαίνει να βρίσκουν αδιάφορη και μη δημιουργική την εργασία τους. Λοιπόν, ο εν λόγω «τεμπέλης» μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο δημιουργικός και συνεργάσιμος αν του δοθεί η ευκαιρία να εργαστεί σε άλλο πόστο ή η ευκαιρία να δουλέψει ώστε να προσφέρει και όχι να κερδίσει απλά το μεροκάματο του τρόμου• αν του δοθεί η δυνατότητα να συνδιαμορφώσει το πλάνο εργασίας και όχι να υπακούσει στις άνωθεν αδιαπραγμάτευτες εντολές. Κι αν τυχόν, τελικά, είναι άνθρωπος τέτοιος που απλώς αρέσκεται στο να παρασιτεί, υπάρχουν και τέτοιοι, πολύ απλά δεν θα συνεχίσει να είναι αποδεκτός από την εργατική ένωση στην οποία θα συμμετέχει.

Αλέξης: Οπότε, λοιπόν, αφού προτείνεις μία εντελώς διαφορετική οργάνωση της εργασίας, φαντάζομαι πως θεωρείς όλες τις διεκδικήσεις στα καπιταλιστικά πλαίσια μάταιες;

Νίκη: Όχι μάταιες ακριβώς. Απλώς σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, επουσιώδεις, εκτός κι αν εντάσσονται συνειδητά σε μια προοπτική ολικής καταστροφής του καπιταλιστικού οικονομικού μοντέλου. Ο καπιταλισμός, ή για να στο πω αλλιώς, η βαρβαρότητα, δεν θεραπεύονται. Ή είσαι ή δεν είσαι δούλος. Ή πονάς ή δεν πονάς. Αν ζητούμενό σου είναι απλώς να μην σφαδάζεις, θα ζεις συνέχεια και με τον φόβο του πόνου και, επίσης, θα είσαι με έναν περίεργο τρόπο «έτοιμος» ανά πάσα στιγμή να πονέσεις λίγο περισσότερο – αρκεί να σου δείξουν έλεος στο τέλος. Αυτό δεν είναι ζωή με αξιοπρέπεια όμως. Είναι η απόλυτη κατάντια κι εξευτελισμός. Έτσι δεν είναι;

Αυτό δεν σημαίνει ότι προχωράς στην ζωή με ένα σκεπτικό ότι «αν δεν κάνουμε την επανάσταση αύριο το πρωί στις 9.00 ακριβώς, αποτύχαμε»! Αγωνίζεσαι διαρκώς για πολλές μικρές και μεγαλύτερες νίκες, άλλωστε, η μία φέρνει την επόμενη. Αλλά όλη σου η δράση πρέπει να στοχεύει στην πλήρη κατάργηση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και της όλης οργάνωσης της ζωής, σε κάθε της έκφανση, γύρω απ’ αυτό. Άρα: διαρκείς, παράλληλες και πολύπλευρες δράσεις αλλά όχι παζάρια. Διαφορετικά το «πώς θα τα καταφέρουμε» θα μετατραπεί σε «αν και πόσα θα γλιτώσουμε» πριν καλά καλά το καταλάβουμε.

Αλέξης: Δεν τα λες άσκημα. Καθόλου. Δεν ξέρω. Η φτώχεια φέρνει φτώχεια. Η μιζέρια φέρνει πνευματική και ηθική καταρράκωση. Πρέπει να σκεφτώ, να οργανώσω τη σκέψη μου. Αυτό που αισθάνομαι τώρα είναι όμως μια θλίψη που δεν έχω δουλειά και μάλιστα όχι για τους αυτονόητους λόγους , αλλά για έναν άλλο: αν είχα αφεντικό, νομίζω πως θα το τάραζα στις σφαλιάρες….

Κάτι σαν σημείωση: Το να συζητά κάποιος/-α με φίλους σε ένα κοινωνικο κέντρο – όαση ελευθερίας, που βρίσκεται στην καρδιά μιας τερατούπολης γεμάτης δυστυχία και όπου η κρατική βία είναι πια καθημερινότητα, αναπόφευκτα θυμίζει τις συζητήσεις του «Στο Καφενείο» του Μαλατέστα. Η φράση “«Εγώ κερδίζω περισσότερα από σένα», να φαίνεται τόσο γελοία όσο και η ιδέα: «Εγώ είμαι καλύτερος από σένα γιατί η προγιαγιά μου κοιμήθηκε με το βασιλιά που έκανε τον προπάππου μου βαρώνο»” ανήκει βέβαια στον Κορνήλιο Καστοριάδη.

http://eagainst.com/

Anuncios